**RAMYUN FEVER**

แง่มๆ

สวัสดีค่ะ มิตรรักแฟนเพลงทุกท่าน (นี่หล่อนพูดอะไรออกมา?) หลังจากที่เราเคลียร์ภาระงานและนั่งปั่นฟิคจนสำเร็จแล้ว..เราจึงเอามาลงค่ะ = =

(สั้นง่ายได้ใจความไปมั้ยเธอ??)

และเพื่อไม่ให้หลุดเฟอร์นิเจอร์ (คอนเซ็ปต์ //me โดนยำข้อหาปล่อยมุกควาย) ก็นี่ค่ะ >> http://music.jerder.net/mp3-vampire-mv/ฟังเพลง-เพื่อนสนิท.html

เพลงพร้อม....เรื่องพร้อม ถ้าคนอ่านพร้อมก็ไปอ่านกันเล้ยยยย

"ห่างแค่เพียงเอื้อมมือ แต่มันคือแสนไกล"

[KHRFanFiction]::The story of ‘Close Friend'

Pairing::8059

Rate::PG [อ่ะแน่หรอ??]

------------------------------------------------------------------------------------

หลังจากกินข้าวเที่ยงเสร็จ สึนะ โกคุเดระ ยามาโมโตะก็เดินลงมาที่ห้องและเข้าเรียนตามปกติ..สึนะพยายามจดจำเนื้อหาของบทเรียนที่ไม่เข้าหัว..ยามาโมโตะก็แอบฟุบกับโต๊ะตามปกติ...คนที่ผิดปกติคงมีเพียงคนเดียวเท่านั้นคือโกคุเดระ

ตอนกินข้าว โกคุเดระก็เงียบผิดปกติ เงียบจนถึงขั้นถ้าไม่มีใครชวนคุยก็ไม่พูด เงียบเกินไป เงียบแบบที่ว่าถึงขนาดยามาโมโตะคอยถามนู่นถามนี่บ่อยๆ เจ้าตัวก็ยังตอบ ถึงจะตอบสั้นๆแล้วก้มหน้าก็เถอะ..ทั้งที่ๆปกติก็คงรำคาญถึงขั้นควักระเบิดมาปาใส่ไปแล้ว...และพอมาถึงในห้องเรียน..โกคุเดระก็ยังรักษาความเงียบไว้ได้เหมือนเดิม...บวกกับความเหม่อลอยที่เข้ามาสมทบด้วย

การนั่งเหม่อลอยในคาบของโกคุเดระไม่ใช่เรื่องผิดปกติ..เพราะถ้าเขาไม่เหม่อลอยก็มักขีดเขียนอะไรแปลกๆลงกระดาษเรื่อยๆ...เพราะถึงเขาทำสองอย่างนี้..เขาก็ยังตอบคำถามของครูที่หมั่นไส้โยนมาให้เขาได้ทุกที..แถมบางทียังช่วยท่านรุ่นสิบตอบคำถามได้อีกต่างหาก..

..แต่สิ่งที่ทำให้เขาแปลกไปคือเรื่องที่กำลังเหม่อไปหามัน...

ปกติเวลาเหม่อ..ก็เหม่อไปเรื่อย ไม่ได้คิดอะไรเท่าไหร่ เพราะเรื่องน่าพิสมัยในชีวิตที่มากพอจะให้เขาเหม่อมันมีไม่มากเท่าใดนัก...แต่วันนี้ ที่เขาเหม่อน่ะ มันมีจุดหมายน่ะสิ...

มันก็...ไม่อาจเรียกได้ว่าเป็นเรื่องที่น่าพิสมัย...เรียกว่า ‘เรื่องที่ยังหาคำตอบไม่ได้คงเหมาะกว่า'...ไม่...ไม่ใช่เรื่องที่หาคำตอบไม่ได้หรอก เรื่องที่ ‘ใจยอมรับไม่ได้' นี่แหละ เหมาะที่สุด...

เรื่องที่ใจยอมรับไม่ได้...มันก็..มีอยู่เรื่องเดียว....เรื่องที่เขาคิด..ไม่ใช่อีกแล้ว..ไม่ใช่คิด...รู้ตัวต่างหาก..รู้ตัวตั้งแต่ตอนที่อยู่บนดาดฟ้านั่น....ใจเขายังยอมรับไม่ได้จริงๆ...

ไม่ใช่ยอมรับไม่ได้เรื่องอะไรที่มันควรยอมรับไม่ได้จริงๆ..สิ่งที่เขายังยอมรับไม่ได้มันก็คือ...การที่เขา...ดันไป....ดันไป...หลง..รัก...คน...คนหนึ่ง...ที่ยืนอยู่ข้างๆ....คนแบบนี้ที่ใครๆก็คงเรียกว่า ‘เพื่อน'....

เพื่อนคนหนึ่ง แอบรักเธอ เก็บงำความลับนั้นอยู่ภายใน

...เขาหลงรักเพื่อนตัวเอง??...

ยังไม่พอ...เขายังหลงรักคนที่ใครๆก็คงมองว่าเขากับมันเป็นเพื่อนสนิทกัน...

...เขาหลงรักเพื่อนสนิท??...

เพื่อน..ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม...ก็ถือเป็นคนที่เราสามารถรักได้ในความหมายหนึ่ง..แต่ความรักแบบนั้น..มันไม่ได้หมายถึง..ความรักที่เขามีอยู่ในตอนนี้...

..บัดซบ..บ้าที่สุด.....

ถ้าไม่ใช่เพื่อน..ไปหลงรักมันก็เรียกได้ว่าเป็นอะไรที่เรียกได้ว่าฝันกลางวันก็คงไม่ผิด...เพราะมันเป็นคนที่ป๊อปปูล่าร์มากๆ...คนที่มาชอบไม่ได้มีเพียงแต่ผู้หญิงที่ดี๊ด๊าผู้ชายไปตามเรื่องเท่านั้น..ผู้หญิงดีๆก็ยังมี....

...แล้วเขาจะเอาอะไรไปสู้กับผู้หญิงแบบนั้น??...

แต่นอกจากความคิดที่เรียกได้ว่าเป็นการฝันกลางวันแบบเมื่อกี๊แล้ว..เขายังมีอีกข้อแม้..ที่ทำให้ความคิดนี้เป็นฝันกลางวันเข้าไปใหญ่...

ข้อแม้ที่มีแค่สั้นๆ...พยางค์เดียว...'เพื่อน'...

เสียงกระดิ่งดังขึ้นเบาๆ...นักเรียนทุกคนเริ่มทยอยลุกออกจากห้องเพื่อกลับบ้าน..มีแต่โกคุเดระที่ยังนิ่งเฉย เหม่อมองออกนอกหน้าต่างไปคล้ายไม่รับรู้อะไรทั้งสิ้น..

"โกคุเดระ!!"

เสียงร้องเรียกที่ดังขึ้นทำให้โกคุเดระสะดุ้งสุดตัว ร่างบางหันไปมอง ก็พบว่ารุ่นที่สิบที่รักและเคารพนั่นเองที่เรียกเขา

"คะ...ครับ มีอะไรหรอครับ?"

"กลับบ้านได้แล้ว...นี่นายไม่รู้เลยหรอว่าหมดเวลาแล้วน่ะ" ยามาโมโตะที่เดินมาหยุดหลังสึนะพูด "สงสัยจะเหม่อคิดถึงใครอยู่ล่ะสิท่า..ใครกันหนอ? คือสาวผู้โชคดีคนนั้น?" ยามาโมโตะถามต่อด้วยน้ำเสียงหยอกๆ..

ปิดบังอยู่ตั้งนาน และมันอัดอั้นใจ

ก็แกนั่นแหละ...ถ้าแกคิดว่าการที่ฉันชอบแกเป็นเรื่องโชคดี..แกก็คือผู้โชคดีคนนั้นแหละ

"นั่นสิหนออออ.."สึนะลากเสียงยาว เอ่ยแซวไปด้วยอีกคน "ใครคือผู้โชคดีคนนั้น?"

"อะ...เอ่อ.."โกคุเดระอ้ำอึ้ง

ยิ่งเราใกล้ชิดกัน ยิ่งหวั่นไหว

"เขินละเซ่...หน้าแดงแปร๊ดเลย"ยามาโมโตะกระเซ้า แขนยาวเอื้อมไปกอดคอีกฝ่ายด้วยท่าทีหยอกล้อ ปากก็เอ่ยแซวไม่หยุด..แต่มีเพียงสึนะคนเดียวที่ยังฟังไปยิ้มไป และถ้าถามว่าทำไมโกคุเดระถึงไม่ฟังและไม่โวยวายเหมือนทุกที ก็ตอบได้ง่ายๆว่า..ตอนนี้หูที่ใช้ฟังของเขาสำคัญน้อยกว่าหัวใจ..เมื่อแขนยาวๆนั่นเข้ามากอดคอเขาด้วยท่าทีปกติแบบที่เพื่อนเขาทำกัน..หัวใจของเขาก็เต้นดัง..ดังจนเขากลัวใครจะได้ยิน..

เธอสบตา กลับหลบตาเธออยู่เรื่อยไป

ตาสีน้ำตาลเปลือกไม้ของยามาโมโตะจ้องมองมายังเขา..เขาก้มลงหลบตาทันที พอก้มลงไปแล้วก็ได้แต่ก่นด่าตัวเองในใจ

จะไปก้มหลบตามันทำไม!!..เพราะอะไรทำไมต้องหลบ!!..

แล้วคำตอบก็ผุดขึ้นในใจของเขาอย่างเงียบๆ...ถึงเงียบ ช้า แต่ก็ชัดเจน...

ก็เพราะเขา...หลงรักมันเขาไปแล้วไง..มันเลยทำให้เขาสบตามันแบบเพื่อนตามปกติไม่ได้..เพราะถ้าขืนสบตา..มันก็คงรู้หมดว่าเขาคิดอะไรอยู่..แถมมีพยานยืนยันเป็นหัวใจที่เต้นแรงอีกด้วย..งานนี้ให้ปากไม่ตรงกับใจอย่างไงก็คงปฎิเสธไม่ได้..แต่จะให้เขาทำใจดีสู้เสือเงยหน้าขึ้นไปสบตามันเพื่อกันมันสงสัยก็ไม่ไหวอีกนั่นแหละ..เขาก็ได้แต่หลบตายามาโมโตะต่อไป

...แต่ถ้าโกคุเดระเงยหน้าขึ้นมามองเพียงซักนิด..เพียงแว่บเดียวก็ได้..เขาก็คงเห็นว่า..แววตาของยามาโมโตะนั้น..มัน...เหมือนกับเขาไม่มีผิด..

...แววตาที่คนเป็น ‘เพื่อน' เขาไม่ใช้มองกัน..

"อย่าไปล้อโกคุเดระคุงเลย ยามาโมโตะ"สึนะเอ่ยยิ้มๆ เข้าใจว่าการหลบตาของโกคุเดระเกิดจากความเขินอาย ไม่อยากบอกเกี่ยวกับ ‘ผู้โชคดี' คนนั้น "ถ้าเขาพร้อมเมื่อไหร่..เขาก็บอกเองแหละ"

"ก็ได้ๆ.."ยามาโมโตะพูดเบาๆ..ก่อนจะกลับมาเสียงดังด้วยความร่าเริงตามเดิม "พร้อมแล้วก็อย่าลืมบอกฉันละกัน"

"เออ..บอกแน่"โกคุเดระพึมพำพลางคว้ากระเป๋าขึ้นพาดไหล่

ใช่..บอกแน่...ถ้ามันมีวันที่ฉันพร้อม..ถ้ามันมีวันนั้นล่ะนะ..

มือของยามาโมโตะคลายออกไปจากตัวเขา เจ้าตัวหันไปคุยกับสึนะต่อ "วันนี้ไปไหนก่อนกลับบ้านกันดีมั้ย??"

"ก็ดีนะ..กลับไปก็ต้องปวดหัวกับแรมโบ้.." เผลอๆจะรีบอร์นด้วยอีกคน..สึนะคิดแต่ก็ไม่พูดออกมา..ไม่แน่ว่าถ้าพูดออกไปรีบอร์นอาจจะพุ่งขึ้นมาจากกระเป๋าของใครซักคนแล้วเอาปืนเป่าหัวเขากระจุยได้ เขากับยามาโมโตะออกเดิน..โกคุเดระค่อยๆเดินตามมาช้าๆ..

ตาสีมรกตเงยมองแผ่นหัลงกว้างของคนที่เดินออกหน้าเขาไปเล็กน้อย..

ห่างแค่เพียงเอื้อมมือ แต่มันคือแสนไกล

ทำไมเขาถึงรู้สึกว่าเขากับยามาโมโตะไกลกันขนาดนี้ก็ไม่รู้..ทั้งที่เอื้อมมือไปแตะไหล่ก็ถึงแล้ว...

"เฮ้!! โกคุเดระ ไปเดินตามหลังอยู่แบบนั้นทำไมเล่า ขึ้นมาเดินด้วยกันให้เหมือนคนเป็นเพื่อนกันหน่อยสิ"

ยิ่งเธอเป็นเหมือนเพื่อนสนิท ยิ่งไม่มีสิทธิ์จะบอกไป

ยามาโมโตะพูดแล้วเอามือมาคว้าไหล่เขาให้มาเดินอยู่ในระดับเดียวกัน..พอมาเดินอยู่ระดับเดียวกันแล้ว โกคุเดระก็เอดามือของตนปัดมือของยามาโมโตะออกไปทันที..ซึ่งยามาโมโตะก็ไม่คิดอะไรมาก เพราะรู้ว่าเป็นเรื่องปกติ..ถึงหัวใจจะเจ็บแปลบนิดๆก็ตามที..

จะมีใครรู้นอกจากโกคุเดระ ว่าสาเหตุที่เขาปัดมือมันไม่ใช่เพราะรำคาญเหมือนทุกที..แต่เพราะแค่มือของยามาโมโตะโดนตัว...หัวใจของเขามันก็เต้นไม่เป็ยจังหวะเสียแล้ว..

บ้าจริงๆเลย...

"แล้วเมื่อไหร่โกคุเดระจะบอกผู้โชดคีคนนั้นล่ะ ว่าชอบ?"

หากเป็นใคร ไม่ใช่เธอ สักวันอาจให้รู้อาจบอกไป

โกคุเดระไม่ได้ฟังบทสนทนาของสึนะกับยามาโมโตะตั้งแต่ต้น รู้ตัวอีกทีก็เมื่อคำถามมาถึงตัว..โกคุเดระรีบหลบตาทันที..ไม่ใช่ว่าหาคำตอบไม่ได้แต่อย่างใด..เขาไม่ทันคิดหาคำตอบซะด้วยซ้ำ แต่ที่ก้มหลบตาทันทีก็เพราะว่า..ตาสีน้ำตาลนั่นมันจ้องมาทางเขาอีกแล้ว...

...ก็แกคือผู้โชคดีคนนั้นน่ะสิ...ถ้าผู้โชคดีคนนั้นไม่ใช่แก...ฉันอาจจะ..บอกไปแล้วก็ได้..

แต่เป็นเธอที่คุ้นเคย ก็เลยต้องยับยั้งคอยช่างใจ

แต่เพราะมันเป็นแก...แกที่คุ้นเคยกับฉัน ฉันที่คุ้นเคยกับแก..ฉันเลยบอกไปไม่ได้..

เพราะฉันไม่กล้า..แค่เห็นตาแก..ขาฉันก็แข็ง ปากฉันก็สั่น...ไม่ใช่เพียงแค่ฉันกลัวจะบอกทุกอย่างที่คิดออกไปให้แกรู้...

...แต่ฉันอยากให้แกมองฉันไปนานๆ...แม้ฉันไม่อาจมองแกได้เพราะไม่กล้า..แต่ฉันก็หวังให้แกมองฉัน..แค่นั้นแหละ...

..แต่ถ้าฉันบอกไป..บางทีแกอาจไม่พูด ไม่คุยกับฉัน..และบางทีอาจจะไม่มองฉันเลยก็ได้..ฉันไม่อยากให้เป็นแบบนั้น..ฉันยอมให้เป็นแบบนั้นไม่ได้..ฉันเลยต้อง..เก็บความรู้สึกนี้ไว้ในใจ

ห่างแค่เพียงเอื้อมมือ แต่มันคือแสนไกล ยิ่งเธอเป็นเหมือนเพื่อนสนิท ยิ่งไม่มีสิทธิ์จะบอกไป

ฉันจะมีสิทธิ์บอกคำนี้กับแกในซักวันไหมนะ??...

ว่ารักเธอ

ว่ารักแกน่ะ...ยามาโมโตะ ทาเคชิ..

TBC.

Talk Zone:

ตอนนี้เหนื่อยอย่างแรงค่ะ (ปาดเหงื่อ)...วลีนี้ตีความหมายได้สองอย่างค่ะ..อย่างแรกหมายถึง แต่งตอนนี้เหนื่อยมากๆ..เพราะเป็นตอนความรู้สึกล้วนๆยิ่งกว่าตอนที่ผ่านมาอีก แล้วเป็นความรู้สึกของโกคุด้วย เหนื่อยยยยย

สำหรับเรื่องนี้ มันแบ่งออกเป็นสามพาร์ทนะคะ..พาร์ทแรกคือพาร์ทความรู้สึกของยามะ พาร์ทสองก็คือความรู้สึกของโกคุ แต่ละพาร์ทก็แบ่งออกเป็นสองตอน คือตอนที้เพิ่งรู้ตัวและหลังจากนั้น ต่อไปนี้ก็จะเป็นพาร์ทที่สาม คือเล่าเรื่องโดยรวมท่ะจะนำไปสู่ตอนจบ หึหึ..(ขำเพื่อ??)

และอีกความหมายนึง คือ ตอนนี้ที่โรงเรียนซิสเรียน..ไม่เหนื่อย..แต่ว่ามันจะถึงกีฬาสีแล้ว ระดับชั้นของซิสนี่ต้องรับผิดชอบจัดพาเหรด ห้องซิสโดนเต็มๆไปนึงอย่าง...จากนี้คงต้องเหนื่อยกายและเหนื่อยความคิดด้วย...ไม่เป็นไรๆ ไฟท์ติ้ง!!~