[KHRFanFiction]::The story of ‘Close Friend'
Pairing::8059
Rate::PG [อ่ะแน่หรอ??]
------------------------------------------------------------------------------------
เป็นบ้า!!..
ต้องมีใครซักคนเป็นบ้าแน่ๆ!!
นี่คือความคิด..ที่นานๆทีจะเหมือนกันของยามาโมโตะและโกคุเดระ....
ไม่คุยกัน...เงียบสนิท....
มันไม่ควรเป็นแบบนี้นี่..ใช่มั๊ย!!...อย่างน้อยก็ต้องมีเสียงหัวเราะเอ๋อๆ..เสียงโวยวาย เสียงด่า เสียงปาระเบิด เสียงอะไรก็ได้..แต่ไม่ใช่เงียบสนิทเหมือนในโลกนี้ไม่มีอะไรแบบนี้!!...
..แม้แต่โลกก็ดูจะเป็นใจ..เงียบไปกับพวกเขาด้วย..
แบบนี้แหละถึงรู้สึกว่ามีใครซักคน...บ้า!!
----------------------------------------------------------------
ร่างของโกคุเดระกำลังยืนอยู่หน้าร้านซูซิของยามาโมโตะ..เท้าในรองเท้าผ้าใบกำลังเตะพื้นแรงๆเพื่อเป็นการระบายอารมณ์ที่เกิดขึ้นในตอนนี้...
เมื่อวาน..อาจารย์ได้สั่งรายงานมาให้จับกลุ่มกันทำ 3 คน โดยกำหนดส่งมีอยู่ว่า ‘ยิ่งส่งไว ยิ่งได้คะแนนเร็ว'..เล่นเอาโกคุเดระแทบอยากจะแย้งใส่หน้าอาจารย์ไปว่า ‘นี่รายงานไม่ใช่ซองมาม่านะเว้ย! จะได้ยิ่งส่งไว ยิ่งได้โชคเร็ว!!' แต่เมื่อท่านรุ่นสิบของเขาพูดออกมา คำพูดที่กะจะแย้งใส่ก็กลืนหายไปกับลำคอทันที
"งั้นเราสามคนจับกลุ่มทำกันเถอะ...จะได้เสร็จไวๆ ได้คะแนนดีๆ"พูดจบก็หันมายิ้มโมเอะกระแทกใจใส่เขากับยามาโมโตะ เล่นเอาเขาต้องพยักหน้าแบบสมองไม่ต้องสั่ง..แต่สำหรับยามาโมโตะ...ใครขออะไรที่มันทำได้มันก็ไม่ปฎิเสธทั้งนั้นแหละ..ถุย!! ทำพระเอก!! สมองกลวงๆอย่างนี้เนี่ยนะ พระเอก!!..นางเอกที่ไหนจะมาชอบมัน!!..
โกคุเดระหยุดกึกเมื่อกระแสความคิดเมื่อกี๊ผ่านหัวไป....เล่นเอาเขาต้องระบายยิ้มเศร้าๆให้กับตัวเอง..
..ใช่...คงไม่มีนางเอกที่ไหนชอบมัน..แต่ถึงไม่มีนางเอกที่ไหนชอบ...
ไอ้คนที่ไม่ใช่นางเอกอย่างเขาก็ชอบ...ไม่สิ...รักมันไปแล้วล่ะ...
บ้าจริงๆ..โกคุเดระ ฮายาโตะ...
"งั้นเย็นนี้มาเจอกันที่บ้านยามาโมโตะแล้วกันนะ โกคุเดระคุง"สึนะหันมาถามโกคุเดระที่กำลังนิ่งคิด "โกคุเดระคุง??"
"อ่ะ..ครับ มีอะไรครับ ท่านรุ่นสิบ"โกคุเดระที่รู้สึกตัวแล้วรีบถาม
"ฉันบอกว่า..รายงานที่สั่งน่ะ เราจะทำกันวันนี้ งั้นตอนเย็นเราไปทำที่บ้านยามาโมโตะกันนะ ตกลงไหม๊?"
"ครับ ได้เลย"โกคุเดระรับคำพลางพยายามยิ้มแบบทุกครั้งให้อีกฝ่าย "ท่านรุ่นสิบว่าไงผมก็ว่างั้น..." พูดด้วยเสียงแสดงความเคารพอันดัง ก่อนจะหรี่ลงเบาๆเมื่อพูดพึมพำกับตัวเอง "...ทำไมต้องเป็นบ้านไอ้บ้านั่นด้วย.."
ยามาโมโตะเหลือบตามองมา แสดงให้เห็นว่าคงได้ยินที่โกคุเดระพูดอย่างไม่ต้องสงสัย ในหัวโกคุเดระเตรียมคิดจะหาคำตอบของคำถามเอ๋อๆที่น่าจะส่งมาจากปากของยามาโมโตะ ...
..แต่แล้ว..ไอ้บ้านั่นก็มองผ่านไป..ไม่ถามอะไรเขาเลย...
ทั้งๆที่ได้ยิน แต่ทำไมไม่ถาม..หรือว่า...มันจะรู้ตัวแล้ว??......
โกคุเดระหน้าซีด
แต่ถึงมันจะรู้ตัว....
ร่างบางก้มหน้าลง...
ถึงมันจะรู้ตัว..เขาก็คงไม่มีสิทธิ์ถาม..และมันคงไม่สนใจ..สินะ...
-----------------------------------------------------------------------------------
"...ทำไมต้องเป็นบ้านไอ้บ้านั่นด้วย.."
เสียงของโกคุเดระแว่วมาเข้าหูเขา ร่างสูงเหลียวไป..คิดในใจอย่างปลงๆ...
ยังไงๆ..ฉันก็คง..เป็นแค่...อะไรไม่รู้ในสายตานายสินะ..แค่จะไปบ้านฉันนายยังไม่อยากเลย...สงสัยที่ฉันหวังจะให้นายรักฉัน..ไม่สิ..หวังให้นายหันมามองฉันซักครั้ง..แค่นั้นก็มันเป็นฝันลอยๆสินะ...
..ถึงจะรู้ว่ามันเป็นฝันลอยๆ..ที่เขาอาจจะฝันลมๆแล้งๆไปเพียงคนเดียวไม่ได้อะไรกลับมา..แต่เขาก็..อดเป็นห่วงโกคุเดระไม่ได้....ทำไมวันนี้ถึงเงียบผิดปกติก็ไม่รู้..เป็นห่วงจัง...แต่ถึงเงียบไปแบบนั้น เขาในตอนนี้ก็ไม่กล้าถามออกไปอยู่ดีว่าเพราะอะไร...เพราะวันนี้ โกคุเดระดูจะแปลกไปจริงๆ...
หรือระหว่างเรามันมีความรู้สึกแปลกๆเกิดขึ้น แต่ถึงจะเป็นแบบนั้นจริง...คนที่มีความรู้สึกแปลกไปคงมีแต่เขาคนเดียว...
คนที่เขารักคนนั้นคงไม่มีทางคิดอะไรกับเขาแบบนี้หรอก....
------------------------------------------------------------------------
บ้าจริงๆ!!
เจ้าบ้าเบสบอลมันจำไม่ได้รึไงว่ามันนัดเขากับท่านรุ่นสืบไว้ตอนห้าโมงครึ่ง...ตอนนี้มันก็....สี่โมงครึ่ง...
บ้าไปแล้วเรา!!
ทำไมมารอก่อนหน้านัดตั้งช่วงโมงนึงเนี่ย!!...ต้องเป็นเพราะเราอยากมารอรุ่นที่สิบแน่ๆ เป็นอย่างอื่นไปไม่ได้หรอก..โกคุเดระคิดหาเหตุผลมั่วๆในใจ...อันที่จริงไม่จำเป็นต้องคิดก็ได้..เขารู้ตัวเองดีว่าสาเหตุที่เขามายืนรอนี่เพราะอะไร..เพียงแต่ไม่อยากยอมรับเท่านั้นเอง....
ครืดดดดด...
เสียงประตู โกคุเดระเหลือบตาไปมองเพราะว่างๆไม่มีอะไรทำ คิดแค่ว่าคนที่ออกมาต้องเป็นลูกค้าแน่ๆ แต่ที่ไหนได้..คนที่ออกมาก็คือ..ลูกชายเจ้าของร้านต่างหาก
".........."
".........."
ได้แต่จ้องกันเหมือนไม่เคยเห็นอีกฝ่ายมาก่อน...วันนี้แทบไม่ได้มองหน้ากันเลยสินะ...
"......"
"โย่ว โกคุเดระ"และก็เป็นมันที่ทักเขาก่อน "มาทำไมน่ะ...นี่ห้าโมงครึ่งแล้วหรอ??"
"เปล่า..เพิ่งสี่โมงครึ่ง"
"แล้ว...นายมารอทำไมล่ะ?"
"มาไม่ได้ใช่ไหม ฉันจะได้กลับไปก่อน"โกคุเดระพูดจบก็หมุนตัวหมายจะเดินจากไป..ถ้าไม่ติดที่ว่ามีมือมาคว้าแขนไว้ซะก่อน
"ก็ไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น.."ยามาโมโตะพูด เมื่อเห็นโกคุเดระหันหน้ากลับมามองเขาก็ต้องรีบดึงมือกลับเหมือนถูกของร้อน "ฉันแค่คิดไม่ถึงว่านายจะมาตอนนี้ เข้ามาในบ้านก่อนสิ" พูดจบคนชวนก็หันหลังเดินเข้าบ้านตัวเองไปทันที...
โกคุเดระยืนนิ่ง มือขาวลูบไปที่แขนตัวเองเบาๆ...
..แกคงจับแบบจับแขนเพื่อนคนหนึ่งสินะ..
แล้วขาเรียวก็เดินเข้าไป
----------------------------------------------------
โกคุเดระกำลังนั่งเล่นอยู่บนพื้นในห้องของยามาโมโตะ ในขณะที่รอเจ้าของห้องเอาชามาให้ ร่างบางกวาดตามองไปรอบห้อง..เคยเข้ามาก่อนหน้าที่แล้วแท้ๆ..แต่ทำไมเข้ามาในวันนี้มันกลัรู้สึกแปลกๆไม่เหมือนวันนั้น...อาจจะเป็เนเพราะบางที..วันนั้นเขาคิดกับมันอีกอย่าง วันนี้เขาคิดกำลังมันอีกอย่างล่ะมั้ง
...ก็บอกแล้วว่า...บ้า...
ครืดดดดด
"น้ำชามาแล้ว"
ไอ้บ้านี่..วันนี้มันต้องบ้าดว่าเดิมแน่ๆ..ดูมันไม่บ้าเหมือนทุกวัน...คิดแล้วมันตะหงิดๆ...
เราจะกล้าถามมันไหมนะ?
"จ้องหน้าฉันแบบนั้นมีอะไร?"ยามาโมโตะที่วางขิงเสร็จอล้วเอ่ยถาม "ถ้ามีอะไรก็ถามได้เลยนะ"
"แล้วทำไมฉันต้องมี?"
"ก็หน้านายมันฟ้อง"
"ไม่ใช่ซักหน่อย"
"ไม่กล้าถามล่ะสิ"ยามาโมโตะพูดยิ้มๆ..แต่ในใจเขาไม่ได้คิดถามประโยคนี้ออกไปเพื่อแหย่โกคุเดระเหมือนทุกทีหรอกนะ..เพียงแต่เขารู้ว่า ถ้าทำแบบนี้โกคุเดระต้องยอมถามเกี่ยวกับเรื่องที่คิดอยู่แน่ๆ...เขาไม่อยากให้โกคุเดระคิดอะไรมาก อยากให้ถามออกมา จะได้รู้ว่าถ้าสำหรับโกคุเดระแล้ว...จะทำอะไรก็ได้ทั้งนั้นแหละ..เพราะโกคุเดระเป็นคนพิเศษ...
"วันนี้แกเป็นอะไรดูแปลกๆ"
"นายนั่นแหละที่แปลก"แทนที่จะตอบ ยามาโมโตะกลับย้อนถามซะงั้น "ดูเงียบๆ"
"แกก็แปลกเหมือนกันแหละ"
"แปลกอย่างไง"
"ก็แปลกไง"
"อ้าว...กล่าวหากันนี่นา"
"ฉันบอกว่าแปลกก็แปลกสิ"
"ได้ไง เอาแต่ใจจริงนะ นายเนี่ย"
"ชิ!"โกคุเดระส่งเสียงออกมาเบาๆ ตาเหลือบไปมองนาฬิกาแล้วต้องขมวดคิ้ว "นี่ห้าโมงครึ่งแล้ว ทำไมท่านรุ่นสิบยังไม่มาอีกเนี่ย"
"เออ..นั่นน่ะสิ..."ยามาโมโตะเออออ แล้วเสียงโทรศัพท์ของโกคุเดระก็ดังขึ้น เจ้าตัวคว้ามาดู หลังจากดูเสร็จก็กดปุ่มรับด้วยความไวเหนือเสียงชนิดที่ตายามาโมโตะมองไม่ทัน เดาได้ไม่ยากเลยว่าใครโทรมา...
...สึนะชัวร์..รับประกันด้วยเกียรติของตัวเนียน
"ครับ ท่านรุ่นสิบ.." เห็นมั้ย ถูกด้วย..ถ้าซื้อหวยแล้วถูกอย่างนี้ก็รวยไปนานแล้ว "หา..หรอครับ...แย่จัง..ไม่เป็นไรครับ..ได้ครับ ไม่มีปัญหา..ครับ ไม่ต้องเป็นห่วง สวัสดีครับ"
"มีปัญหาอะไรหรอ"ยามาโมโตะถามหลังจากโกคุเดระกดปุ่มวางสาย หน้ามุ่ยๆถูกหันมาพร้อมกับคำตอบ
"ท่านรุ่นสิบมาไม่ได้"
"??"
"ซาซางาวะขอให้ไปช่วยเลือกของ ท่านรุ่นสิบก็เลย..."
"อ๋อ" ไม่ต้องบอกอะไรมากมาย สมองเอ๋อๆของยามาโมโตะยังเข้าใจถึงเหตุผลที่สึนะมาไม่ได้..หน้าสวยๆยังบึ้งไม่เลิก ยามาโมโตะเลิกคิ้วน้อยๆเป็นเชิงถามว่ามีอะไร ทำไมหน้ายังบึ้งอย่างนั้น เสียงห้วนๆเลยตอบกลับมา
"ท่านรุ่นสิบขอให้เราทำรายงานไปก่อนสองคน"
" แล้วทำไมล่ะ?"
โกคุเดระขมวดคิ้วแน่นขึ้นก่อนจะพูดเสียงมะนาวไม่มีน้ำว่า "ถ้าไม่มีท่านรุ่นสิบ ฉันก็ไม่อยากอยู่กับแกเท่าไหร่หรอก..อยากจะกลับเดี๋ยวนี้ซะด้วยซ้ำ แต่เพราะท่ารุ่นสิบขอมา..ฉันก็เลยไม่มีทางเลือก"
"ฮะๆ..ฉันรู้ ฉันรู้.."ยามาโมโตะพูดเบาๆ แอบระบายยิ้มเศร้าๆให้กับตัวเอง "..แต่สึนะขอมานี่นะ"
"อื้ม"
"งั้นเราก็รีบทำรายงานกันเถอะ"
พูดจบทั้งสองก็ลุกขึ้นแยกกันไปทำงานส่วนของตน ในขณะที่ทำงานยามาโมโตะก็ได้แต่คิดไปเรื่อย..
ฉันนี่คงแทบไม่มีความหมายสำหรับนายเลยสินะ...
..เรื่องแค่นี้ฉันยังแทบไม่มีความหมาย เรื่องบอกรักคงลืมไปได้เลย ขืนบอกไป..ก็คงไม่ได้อะไรกลับมา เผลอๆจะโดนเกลียดอีกต่างหาก
คงต้องเก็บไว้ แล้วก็ปิดไว้ให้สนิทสินะ
เวลาผ่านไปในความเงียบ สายลมเย็นๆพัดเข้าผ่านเข้ามาทางหน้าต่าง ความมืดเริ่มโรยตัวลงมา ยามาโมโตะที่หมดหน้าที่แล้วก็เดินเก็บห้องไปเรื่อย พอเก็บใกล้เสร็จเขาก็เหลือบไปมองอีกคนที่นั่งเงียบอยู่ในห้อง ดวงตาแสนสวยจ้องเขม็งไปที่หน้าจอโน๊ตบุ๊ค ข้างๆตัวมีหนังสือสำหรับรายงานเป็นกองที่ยามาโมโตะเปิดแล้วคั่นหน้าไว้ให้ตามที่โกคุเดระบอก โกคุเดระดูใจจดใจจ่อมาก ใบหน้าก้มต่ำนั้นแทบจะมุดเข้าไปในคอมพิวเตอร์เลยทีเดียว
ดวงตาหลังแว่นของโกคุเดระเริ่มกระพริบถี่ขึ้นเพราะแสบตาแสงจากโน๊ตบุ๊ค ยามาโมโตะเดินเข้าไปใกล้หวังจะถามว่าเป็นอะไรรึเปล่า..พอดีกับที่เห็นผมที่ถูกทัดไว้หล่นลงมาข้างหู..มือแข็งแรงสีน้ำตาลยื่นไปหมายจะจับมันทัดหูไว้ที่เดิมให้
มือของเขายื่นเข้าไปใกล้พอดีกับที่ตาสีมรกตเหลือบขึ้นมอง..
..ถ้าเป็นเวลาปกติ เขาคงดึงมือกลับคืนมา หัวเราะตามเคยแล้วพูดว่า ‘แค่เห็นผมมันร่วงลงมาน่ะ กลัวนายจะรำคาญเลยจะปัดออกให้'...แต่ตอนนี้ ..มันไม่ปกติ..มันไม่ปกติตั้งแต่เขากับโกคุเดระไม่พูดกันแล้วล่ะ..ถ้ามันไม่ปกติตั้งแต่แรก..เขาทำให้มันผิดปกติต่อไปอีกนิดหน่อยคงไม่มีปัญหาล่ะมั้ง..
มือของยามาโมโตะจับปอยผมสีเงินนุ่มทัดหูให้อย่างเบามือ ตาสีเปลือกไม้สบกับตาสีมรกต..ผมค่อยๆถูกทัดขึ้นไป..
โกคุเดระได้แต่สบตาคู่ที่จ้องมองมาอย่างมีความหมายแปลกๆ..ไม่เคยมีใครมองเขาแบบนี้มาก่อน..เขาได้แต่สบตาคู่นั้นเหมือนถูกสะกดจิต..
คนที่รักมาจ้องอย่างนี้..ใครจะไม่รู้สึกแบบนี้มั่งล่ะ?
"ผมมันร่วงลงมา ฉันกลัวนายจะรำคาญ ทัดให้นะ"เสียงนุ่มๆถูกส่งมาเข้าหูเขา
"อะ..อืม"
"เหนื่อยมั้ย? พักก่อนก็ได้นะ"
"อะ..อืม.."
โกคุเดระรู้สึกรำคาญตัวเองเหลือเกินที่ตอบได้แค่คำว่า ‘อืม' แต่พอเห็นสายตาของยามาโมโตะที่จ้องมาปากมันก็เหมือนเป็นอัมพาต พูดได้แต่คำว่า ‘อืม' ร่างสูงส่งมือให้เขา เขามองอย่างงงๆ ก่อนที่อีกฝ่ายจะพูดเบาๆให้พอได้ยินและพอเข้าใจว่า
"ไปพักข้างนอกตรงระเบียงห้องฉันดีกว่า ลมเย็นๆ..หัวจะได้โปร่งๆ กลับมาทำงานได้ง่ายขึ้น"
"อืม" เอาอีกแล้ว..ตอบได้แค่นี้จริงๆ..แถมตอบได้แค่นี้ยังไม่พอ..มือของเขายังส่งไปให้เจ้านั่นจับ..เหมือนสายตาแบบนั้นมันจะสะกดจิตเขาไปเสียแล้ว...
ยามาโมโตะกำมือเรียวที่ส่งมาให้หลวมๆก่อนจะพาโกคุเดระเดินออกมรับลมเย็นๆตามที่เขาว่าด้านนอก พอเดินมาถึงระเบียงเขาก็กดไหล่ให้อีกฝ่ายนั่งลงบนพื้นก่อนที่เขาจะทรุดตัวลงตาม ดวงตาสีน้ำตาลมองไปยังท้องฟ้าสีน้ำหมึกเบื้องบนที่มีดวงดาวมากมายกระจายเกลื่อนกลาดอยู่เต็มท้องฟ้าเหมือนมีใครจงใจทำสีหยดลงไป แต่ทว่ามันก็สวย ดวงดาวบางส่วนล้อมรอบพระจันทร์ครึ่งเสี้ยวที่ทอแสงรางๆ...
..ทำไมวันนี้ท้องฟ้าสวยอย่างนี้นะ?...
"นายว่าไหมว่าวันนี้ท้องฟ้าสวยกว่าทุกวัน"
"อืม"โกคุเดระตอบมาสั้นๆอย่างเดิม ลมที่พัดมาเล่นเอาผมสีเงินนั้นปลิวและพันกันยุ่งไปหมด โกคุเดระจึงยกมือสางผมให้เรียบร้อยก่อนจะเอาผมทัดหู เผยเสี้ยวหน้าที่ไม่โดนความมืดบดบังให้อีกฝ่ายได้เห็นเต็มตา
โกคุเดระเงยหน้ามองพระจันทร์..โดยไม่สังเกตอาการของคนข้างๆที่ดูเหมือนช็อคไปแล้ว..
โกคุเดระรู้สึกถึงสายตาแบบนั้นเขาจึงหันไปมอง..เผยใบหน้าให้อีกฝ่ายได้เห็นเต็มๆ..เขาได้แต่นั่งนิ่ง..รู้สึกตัวนิดหน่อยเมื่อลมหายใจอุ่นๆเข้ามาใกล้จนน่าหวาดเสียว...
และรู้สึกตัวจริงๆ..ก็เมื่อริมฝีปากของอีกฝ่ายค่อยๆทาบทับลงมาบนริมฝีปากของเขาอย่างนุ่มนวล..
ราวกับเวลาหยุดหมุน..สายลมหยุดพัด...พระจันทร์หยุดส่องแสง...หัวสมองขาวโพลนเหมือนโดนพายุหิมะถล่ม ร่างกายไม่รับรู้ถึงสิ่งอื่นๆยกเว้นสัมผัสที่อีกฝ่ายได้มอบให้โดยที่เขาไม่ทันตั้งตัว..
..แล้วเวลาก็กลับมาเดินครึ่งหนึ่งเมื่อสัมผัสนั้นค่อยๆผละออกไป...
และเวลาก็กลับมาเดินครบถ้วนเมื่อได้ยินคำพูดจากริมฝีปากของคนที่เพิ่งขโมยจูบเขาไปดื้อๆ...ว่าขโมยก็คงไม่ถูก..เพราะเขาก็....นิ่งไป..เหมือนยอมอย่างไงอย่างงั้น..
"โกคุเดระ.."
ไม่มีเสียงอะไรเลย..มีเพียงเสียงสายลมพัดเบาๆเท่านั้น
"...ฉันรักนายนะ"
ความจริงที่ฉันต้องการเก็บไว้ มันทำให้ฉันต้องคอยห่างเธอ
ไม่กล้ามองไม่จ้องตาไม่ค่อยมาเจอ เดี๋ยวจะเผลอเกิดหลุดปากอะไรไป
บังเอิญคืนนั้นพระจันทร์สุดสวย บังเอิญตอนนั้นเหลือเธอกับฉัน
ทั้งสายลมและแสงดาวก็เหมือนแกล้งกัน บังคับกันจนฉันทนไม่ไหว
ไม่มีทางหนีได้เลย ฉันเลยต้องเอ่ยปาก บอกรักเธอ รักเธอมานานแสนนาน
ไม่อยากให้รู้ให้จำ ไม่อยากทำให้รำคาญ เพียงแต่คืนนั้น ทุกอย่างบอกฉันว่าต้องพูดความจริง
พอเธอได้รู้แล้วเธอโกรธไหม มันคงไม่ใช่เป็นความผิดฉัน
ต้องโทษดาวโกรธสายลมและโทษพระจันทร์ ที่สั่งฉันให้ฉันต้องบอกเธอ
นี่เวลาหยุดเดินอีกครั้ง..หรือเขาคิดไปเอง??...
เขาคงคิดไปเองล่ะมั้ง...
"ไม่....." เพียงคำๆเดียวที่หลุดออกจากปากโกคุเดระ ความรู้สึกของเขาตอนนี้มันตีกันให้วุ่นวายไปหมด เรียบเรียงคำพูดไม่ถูก...และดูเหมือนความวุ่นวายในตัวจะหลุดหายไปทันทีเมื่อเห็นรอยยิ้มเศร้าๆระบายลงบนหน้าของคนที่เพิ่งพูดออกมาเมื่อกี๊
"ฉันคิดอยู่แล้วว่านายต้องพูดแบบนี้..ไม่เป็นไรหรอก..นายลืมๆมันไปก็ได้นะ..."พูดจบยามาโมโตะก็ลุกยืนขึ้น "เข้าไปทำงานให้เสร็จเถอะ" แล้วก็เดินเข้าห้องไป..ทิ้งให้โกคุเดระนั่งนิ่งอยู่แบบนั้น
แกจะรีบเดินไปทำไม??...
แกรู้ไหม ตอนแกเดินออกไป เหมือนความกล้าที่จะบอกของฉันมันเดินตามหลังแกไปด้วย
แกไม่อยากรู้หรอกว่าฉัน ‘ไม่..' อะไร..ฉันอยากจะพูดให้แกฟัง แต่แกก็...ไม่อยู่ฟังแล้ว..
‘ไม่อยากจะเชื่อว่าแกคิดเหมือนฉัน..ฉันก็....รักแกเหมือนกัน'
ไม่มีทางหนีได้เลย ฉันเลยต้องเอ่ยปาก บอกรักเธอ รักเธอมานานแสนนาน
ไม่อยากให้รู้ให้จำ ไม่อยากทำให้รำคาญ เพียงแต่คืนนั้น ทุกอย่างบอกฉันว่าต้องพูดความจริง..
TBC.
Talk Zone:
หลังจากอ่านคงรู้ได้ว่า ตอนนี้มันเกิดจาก "บรรยากาศพาไป" แท้ๆ..เหมือนซิสค่ะ แต่งแบบบรรยากาศพาไป (ฮา)
เพลงประกอบตอนนี้แหวกแนวไปหน่อยยย..ความจริงกะใช้อีกเพลงที่เกี่ยวกับเพื่อนเนี่ยแหละค่ะ แต่รู้สึกมันไม่ได้ฟีล เพลงนี้ได้ฟีลดีกว่า (เอาเพลงซุปเปอร์สตาร์อันดับหนึ่งของประเทศไทยมาเลยนะเอ้า!!)
หลังจากนี้ก็คงจะหายไปซักพัก เพราะสอบวันอาทิตย์นี้แล้ว..*กรีดร้อง*
เจอกันหลังวันอาทิตย์ที่ 29 ค่ะ
ขอบคุณสำหรับทุกคอมเม้นท์ อย่างแรง!!~
<<อร่อยทั้งงาขาวและงาดำ
<<นี่แท่งอมยิ้มนะ!!